Non ten perda. Por unha tele de calidade

A pregunta entón é, coma no cine español. ¿É que o público é parvo ou é a calidade do cine? Será por algo que a xente vai ver “Amelie” e non unha española, coma por exemplo…puff…

Pois o meu entender na nosa literatura pasa o mesmo. Hai títulos que funcionan porque son bos títulos e outros que non, por razóns expostas no Post anterior. Ou eso ou é que os galegos só prefiren ler en castelán. E se fose dese xeito, a culpa non é nosa. Non podemos cambiar de canle para ler outra cousa en galego porque está o que nos é ofertado.

Mudade a oferta e o público non mudará a demanda, pero mercará.

Dicía un gracias a Deus ou algo semellante no post anterior. Eso é por dúas (entre outras) editoriais que apostan por unha literatura de calidade en galego, e por mágoa non é galega, pero si boa.

Rinoceronte e Faktoria. De Faktoria non hai moito que dicir porque o grupo de Kalandraka trouxo un aire que todos necesitabamos e os pequenos ( e maiores) voltaron ler en galego. Rinoceronte trae ás nosas librarías perliñas (“O curioso incidente do can á medianoite”, por exemplo) que non nos deixa lugar a non ler na nosa lingua pola teima, totalmente fundada, da pregunta que antes nos faciamos. ¿Qué carallo se pode ler?

A pediatra da pequena díxonos que a partires dos seis mese xa lle deberíamos mete-lo cotiá da lectura. Ben. Non tiña libriños destes de tela con tacto e bichiños que saen e entran e o único que tiña en galego era un libro de Carlos Casares que viñera de agasallo co PAIS (en conxunto con Galaxia) , pero o non gostarme as edicións, non collín ningún exemplar máis.

Estaba ca miña pequena na cama, e mi madriña…menuda trapallada.

Que digo eu que na miña biblioteca galega hai cousas moi dolorosas, como aquela novela de Marilar Aleixandre “A compañía clandestina de contrapublicidade”, que mira que teño devoción polos libros, pero foi algo que endexamáis debeu entrar na casa.

E isto levoume a unha reflexión, CANTO TEMPO HAI QUE NON MERCO LIBROS EN GALEGO…. E  P O R Q U E   R A Z O N.

Pois ben, dígovos que as derradeiras entradas foron traduccións ó galego de obras en outras linguas. É dicir, ¿temos en Galicia bos escritores? ¿Asociamos dende sempre a figura mediatico-plítica dos autores facendo que a súa obra seña máis encumbrable?

Ou de xeito menos diplomático, este país publica ó ano a unha serie de escritores, relacionados e metidos en esferas políticas, económicas, de amizade e culturetas de Galicia que ó fin é o cabo, nin son bos libros nin atraen ó noso público.

Póñovos un exemplo.

Manuel Rivas con “Qué me queres amor?” gañou o Nacional de Literatura, como acaba de facer agora cos franchutes, se non estou desencamiñado, e a derradeira de os libros arden mal (que veña pola miña casa).

Moitos anos (Os comedores de patacas…) un estilo moi definido, un par de tumbos estes anos, supoño que é o prezo da popularidade desmesurada, películas e un longo etcétera e teño que dicir que a derradeira non a lin, pero ben, digamo-lo así, son historias sinxelas, moi da xente e co estiliño doce de Manuel que (non en tódalas novelas) te fai re-ler algún paragrafo para desfrutar un poquiño.

A parte disto, a Manuel témolo moi activo con moitas cousas das que “tocan” a sectores sensibles e desfavorecidos (política e económicamente) do páis, e ese herdar de Monte Alto, da Costa da Morte, fainos pensar que escreve ben pero é un home como da casa.

Agora ben, ese Suso de Toro, tan coñecido no seu tempo, que quería marcar aquela vangarda na literatura galega, pois que queredes que vos diga, o meu exemplar de “Tic-Tac” regaleino hai moitos anos.

Despóis temos unha serie de “eruditos” que falan un galego tan fodidamente normativo, costumbrista ou filolóxico que fan moitas das veces a lectura dos seus libros coma unha clase de galego no instituto, perdendo ritmo e sobre todo interese o lector por algo dito de semallante xeito. ¡E QUE ACASO SER ESCRITOR EN GALEGO SIGNIFICA FACER UN ALARDE DO VOCABULARIO ESTRANO E NORMATIVO? Temos que ser claros, ostia (normativa) porque a xente que fixo que a lingua permañezca viva, a parte dos vellos que si que teñen agora máis parecido co galego normativo, son as xentes do rural, ou do mar, que de cando en cando castrapea lixeiriñamente, tenche gheada e seseo e merca pantalois. É entón onde colocamos a esta presa (algo grande) de escritores “eruditos”.

Iso si, se eres un bo escritor en castelán, que non atopou lugar entre los gentelman galegos ou que por circunstacias, eres galego pero non te peta, pero vendes, diranche iso de desleigado do carallo, xente normalmente, que non ten máis que dúas ou tres reimpresións (no mellor dos casos) nas traduccións que lle fan do galego a outras linguas.

E falo dende a miña opinión, un vendedor que le, cando pode e cadno atopa algo interesante. Non son un estudioso do tema pero falo dende a visión dun home de pé de rúa, coma moitos que mercan libros, como A INMENSA MAIORIA.

Temos, por cita un exemplo, diferencias abismais ca literatura do País Vasco ou Cataluña. Estamos, cada vez menos, digamos estivemos durante anos referíndonos á literatura galega coma literatura de Castelao, Álvaro Cunqueiro e outros clásicos… necesitamos modernizarnos e darlle un golpe a todos eses que levaron durante anos a ese sopor…

Si, é horteriña, marca paquete e leva camiseta de Don Algodón con americana. Pero aparte de rirse de todos nós e poder reactiva-la economía americana só se lle petase, cos cartos que gañou cas súas historias, é o culpable desta invasión de libros de misterio histórico, con segredos e claves que achuchan as nosas librarías e a xente, polo visto, semella comprar e inda por riba ler, que mellor sería ó revés.

Digo eu que cando a alguén se lle ocorre algo que funciona, as editoriais e moito autor mercenario borbandean exprimindo a mesma historia, e de súpeto, sálvanse só excepcionalidades (e dun reducido tamaño en páxinas comparado con eses mamotretos cinematográficos), coma por exemplo “O neno do pixama de raias” que con ese nome, xa da algo de mal fario.

Dende eiquí propoño unha plataforma a PLACOMIS, para que rematemos con esta carallada de fotocopia e fotocopia de idea, ademáis de que, a este ritmo, xa poucos misterios trascendentais pra humanidade estarán por desvelar.

Se alguén quere ler algo bon, eu paseeime pola traducción de OBABAKOAK da FAKTORIA, que teño a esperanza de que traduzan o neno do pixama, pero non se pasen á cociña de Arguiñano, as memorias de Belén Esteban ou os misterios de Dan Brown. Gran traballo de FAKTORIA por achegar en galego a narrativa internacional.

Premiemos o esforzo e o que nos interese, merquémolo na nosa lingua.

Cada día que os visito disfruto con asombro. Non só é un programa de libros cun formato e estética fóra do común senon que a páxina web, lonxe da decepción, inda mellora o progrma. Para o que non os coñeza, na tv ou na rede, déixovo-lo enlace.

Guste ou non a literatura paga a pena dar unha volta: entrevistas (en vídeo), microrrelatos (o derradeiro non deixa indiferente), os máis vendidos, os recomendados…

Os meus parabens para Pagina2

Escrito en 1987 fálanos dun mundo no que os ordenadores fan que  Todo estea automatizado por redes informáticas. Dende face-la compra ate ir o traballo. A comunicación en moitos casos (a xente non sae fóra das súas casas porque a vexetación medra libremente para combati-la contaminación e algún que outro perigo) depende coma depende de vós ler este blog, de feito, tra-lo transcurso dun turbador incidente o protagonista inserta a noticia en “internet” e a xente paga por le-la súa narración (caso de algún blog e xornal dixital).

Certamente, a CF lévanos a mundos que ás veces son difíciles de imaxinar, pero outras, coma neste caso, despóis da perspectiva dos anos sorpréndenos pola preción da imaxinación do autor e como, moitas veces, a literatura de CF é como unha cuartiña de Nostradamus. Non hai mellor exemplo disto que Xulio Verne, que non deixa de ser un friki de época que escribía CF, con una precisión tal que malla datos científicos de cousas coma por exemplo, a viaxe á Lúa.

Remataremos por facer implantes cerebrais para interactuar con maior comodidade coa informática? Ben, Kevin O´Donnell xa falou de outras cousas que xa temos entre as nosas mans.

A pregunta é, e fágoa dende un blog, dende unha pantalla de ordenador, se paga a pena sacrifica-las relacións persoais a medida que a tecnoloxía avanza, xa que nunca estivos máis en contacto pero máis anónimos no mundo, nunca tuvemos unhas fiestras tan grandes abertas pero dende os nosos cada vez máis pequenos mundos.

Agardemos a que moitos destes autores non teñan razón en todo o que se nos presenta. E dende logo, facédeme caso, baixade ó bar e tomade unha Estrella.

Aquí quedan os datos deste libro: ORA:CLE, de Kevin O´Donnell, editorial Ultramar, 1987. Que teñades sorte para atopalo.

<a href=”http://technorati.com/claim/bh5bth5kj3″ rel=”me”>Technorati Profile</a>

Nesta sociedade de éxito inmediato e propostas non demasiado orixinais, son realmente a xente que aposta por novos formatos, arriscados no seu comezo, os que convirten en algo tan curioso coma un formato comercial pasados os anos. E Kalandraka, baixo o meu punto de vista, é unha ledicia para os ollos, e ás veces para as orelliñas dos máis pequechos.

Agora para eses pais con preocupación polo medio, sae á luz este libro.

Dende o famoso coelliño branco ate hoxe en día eu son dos adultos (inda que agora teño unha pequena) que cando vai a unha libraría detense un segundiño a refolla-los libros, inconfundibles, de Kalandraka.